9 maanden

9 maanden terug werd ik moeder en ik merk dat ik eindelijk wat meer ruimte voel om naar buiten te treden over de transformerende reis die ik de laatste maanden heb gemaakt én nog maak én zal blijven maken.

Ik zou willen zeggen dat alle yoga-opleidingen en zelfontwikkelingsopleidingen die ik deed een vooropleiding zijn geweest voor dit werk.

Het rauwe werk waarin je 24/7 in het hier en nu wordt getrokken, omdat alleen hier en nu ertoe doet. Het rauwe werk waarin dagelijks oude pijn punten worden getriggert en/óf waarin je in hele nieuwe stukken wordt geraakt.

Het ís niet normaal, maar we doen er wel heel normaal over.

Het moet er allemaal ‘even’ bij, maar het is een transformerende reis op alle fronten. Het veranderd wezenlijk je basis en stabiliteit.

Het verschil: de transformatie ging voorheen met name over mijn lijden, over mijn ego, over ‘mij’ helen, over mezelf leren zijn.

Maar deze beweging gaat over groter, over ondergeschikt zijn aan iets kleins wat heel groots is.

Over iets heel kwetsbaars wat heel intiem is. Over iets heel nabij wat nabij mag zijn. Over iets waar bijna elk woord teveel en tegelijk te weinig over is gezegd. En niet alleen in de relatie met mijn kind, maar met name ook met mijzelf, mijn partner en de omgeving.

Het is groots. Overweldigend. Verstillend. Soms verscheurend. Schreeuwend. Leeg. Vol.

Het is alles tegelijk en tegelijk ook niets.

Het is duaal.

Enerzijds het ene en anderzijds het andere. Het kan je gek maken, het kan je doen twijfelen, je helemaal doen laten vergeten hoe je moet communiceren of in verbinding kan blijven. Het kan isoleren en ook juist zoveel verbinding geven.

Het zet alles op scherp. Laat mijn prioriteiten duidelijk voelen.

Zelfzorg was nooit eerder zo ver en nooit eerder zo belangrijk.

Maakt rauwer, eerlijker, minder no-nonsens, écht en lelijk (ja dat soms ook). Alles komt langs, alles komt aan bod.

Dus, het is niet normaal, we doen er normaal over.

Het is rouw. Rauw. Auw. Tegelijk mooi, kwetsbaar, verreikend, waarachtig. Dat is wat dualiteit is. Het is de ene dag het ene en de andere dag het andere. Het is alles wat zo haaks staat op deze belachelijk gecreëerde Westerse productieve maatschappij. Waarin alles om groei en resultaten gaat. Waarin kolven simpelweg nooit uitkomt of waar letterlijk/figuurlijk geen ruimte voor is.

Het is alles wat zo haaks staat op dichtbij jezelf of je natuur zijn.

Het is alles wat zo haaks staat op met elkaar de ‘village’ zijn en met een gemeenschap elkaar dragen.

Het is zoeken naar samen in een wereld die het ons zo alleen laat doen (terwijl wij nog mega gezegend zijn met een heel liefdevol vangnetwerk.) Zelfs dan nog! Schud het iedere relatie op alle grondvesten en vraagt het om zoveel nieuw. Om zoveel anders.

En tegelijk: wat wél normaal is, is de onwijs grote kracht van onze natuur. En juist die: vergeten en verliezen we vaak in dit verhaal. De natuur die in mij en mijn dochter drijft, de huid-op-huid, borstvoeding, gevoeligheden, hormonen, alles is op elkaar afgestemd. In zo’n verfijnde dynamiek en ritme dat we nog steeds moeite doen dit te begrijpen. Niks valt te forceren, wij hebben aan te passen en te leren. Wel te begrenzen hier en daar, maar vooral naar onszelf te kijken in deze. Het is een reflectie en projectie, ze reageert en laat zien dat we nooit alles kunnen weten. Alleen maar kunnen raden.

Nogmaals: we kunnen nooit alles weten, alleen maar raden.

We weten nog steeds niks en hebben ons daaraan over te geven door simpelweg aanwezig te zijn. En dat is wat het me iedere dag leert.

We doen dagelijks adem-, lichaam- en stemwerk want het is immers een way of life.

Het is de expressie die we allemaal al van jongs af aan hadden mogen leren om met ons gevoelsleven en onszelf om te gaan. Het is bewegen, zo dierlijk, zo vrij.

Ik geniet zo van alle yoga die ik in haar lichaam zie, van hoe we allemaal in wezen zo gebouwd zijn. Ik eer die natuur, ik eer het tijdloze, ik eer de vrijheid en ruimte die het me geeft.

Ik maak een diepe buiging naar mezelf én naar alle andere ouders. En nogmaals: we hoeven er niet normaal over te doen. We hoeven het niet te hebben over slaap of over groei of resultaat.

We mogen het hebben over wat het met ons doet, hoe anders het ons in de wereld zet, hoe anders het ons doet verhouden tot onszelf én anderen.

Dat is waar het échte kwetsbare gesprek ligt. Dat is waar het echt wordt.

Praat over de transformatie, over waar het je allemaal raakt, welke emoties het je allemaal laat voelen, welke twijfels je hebt, wat voor oude pijnen er worden geraakt en hoe je zoekt naar nieuwe wegen met jezelf én je gezin.

Ik geloof dat we daar een beweging mogen maken,

eigenaar worden van je eigen verhaal in deze

ookal is die nog zo vaag en altijd in ontwikkeling. Daar gaan we elkaar vinden, daar gaan we kunnen blijven verbinden, daar ligt zoveel liefde.

Dat is hoe het gaat. Met mij. Met ons.

Misschien herkenbaar, misschien ook niet.

Ik blijf voorlopig meer hier & nu aanwezig want daar wil ik zijn.

Evengoed wil ik wel zeggen dat er vanaf september meer ruimte is om in mijn praktijk weer cliënten te ontvangen. Dus voel je welkom om aan je adem-, stem- of lijf te komen werken. Het is een way of life, zoals ik al schreef. Het is bevrijdend, waarachtig en echt.

Het mag gaan over jouw verhaal over het toe-eigenen daarvan op alle lagen.

Dat is wat we te doen hebben. En er zijn vele wegen en lagen waarop we dat kunnen leren en voelen. Deze reis is er een van. Maar er zijn er al wat aan vooraf gegaan en er zullen er vast nog gaan komen. That’s life!